De kittens bij aankomst
Deze week bereikt me een oproep via internet. Er wordt opvang gezocht voor in het wild gevangen kittens. Zij zijn gevangen samen met hun moeders. De moeders zijn gesteriliseerd en weer vrijgelaten. Totaal 13 kittens. Drie van deze kittens moeten vóór vrijdag onderdak zijn, vanwege privé omstandigheden van de opvangers. Ze zijn nog niet gesocialiseerd en het plaatselijke asiel heeft voor deze kittens een inslaapbeleid.
De nood is hoog. Ik overleg met Corien van Stichting Katimo (www.stichtingkatimo.nl) . We weten dat deze kittens zonder opvanggezin ten dode zijn opgeschreven. Corien heeft net zo’n klein (of groot) hartje als ik. Hier in de regio zitten al meer dan 200 kittens in de opvang, maar de deur staat weer open voor kittens in nood. De kittens komen bij ons als gastgezin voor Katimo.
Natuurlijk moeten we een en ander voorbereiden. Sieske en Snoebel zijn meteen in the mood en helpen weer ijverig mee. De logeerkamer wordt weer ingericht als kitten kamer. Toch wel spannend. Natuurlijk volgt er intensief overleg met de huidige opvangers. Gelukkig blijken de kittens niet zo wild als ik had verwacht. Wel benaderbaar en geen blazen, krassen of bijten. Donderdag komen ze.
Wat valt de tijd me lang donderdag. Ik kijk de klok vooruit. Eindelijk is het kwart voor vier als ze arriveren. Buiten is het bijna 37 graden. Loeiheet dus. Binnen gelukkig maar 23 graden. De nieuwe gasten mogen meteen door naar boven. Ze gaan eerst in isolatie tot we weten dat ze gezond zijn. Sieske en Snoebel mogen er immers niets van lijden.
Het is een mooi drietal. Een rood katertje en twee meiden. Een cypertje en een lapjes cypertje. Wat een schatjes. Natuurlijk zijn ze nog schichtig, maar na het eten installeer ik me met mijn laptop boven bij ze op de kamer. Ik praat geregeld tegen ze en ze worden steeds nieuwsgieriger. Nu zijn ze iets meer dan een dag bij ons en ze hebben steeds minder de neiging om te vluchten.
Steeds vaker spelen ze in de grote bench en zitten minder in de reisbench. Ze vinden me ook steeds liever en laten toe dat ik ze aai. Ik moet alleen nog geen onverwachte bewegingen maken. Steeds vaker hoor ik ze spinnen. Ze voelen zich blijkbaar op hun gemak. Dit gaat goed komen. Ze zijn op weg naar een nieuwe blikopener met een gouden mandje.
Voor nu heten ze nog Lepke (Lapje), Strèpke (Streepje) en Roeeie (Rode). Ze krijgen vast nog wel stoere Limbo namen. Hun nieuwe blikopener heeft zeker nog wel andere ideeën voor een naam, maar dat mag. Kijk ook ff bij Katimo op de site. Nogmaals www.stichtingkatimo.nl Doen hoor.
Roeeie
Strèpke
Lepke
